نيست الّا كه على از ايشان است و ذكر هيچ عبادتى نيست الّا كه على قائم بدان است . با آنكه به آيه خاتم و آيه مباهله و آيه مناجات با هيچ‌كس مشاركت ندارد اما عناد و عداوت خاندان مانع است از آنكه ذكر آن كنند . رسول فرمود : من قرة سورة الاخلاص ثلاث مرات فكأنما قرء جميع القرآن « 1 » ، هر كه سوره اخلاص سه بار بخواند چنانست كه تمام قرآن را خوانده باشد . و در حق فاتحه فرمود كه : كل صلاة به غير الفاتحة خداج « 2 » . هر نمازى كه بىفاتحة الكتاب باشد هرزه‌اى است و امثال اين در حق آيات و سور كه وارد شد از فضيلتها و علو شأن آن و كثرت ثواب آن ذكر هيچ نكنند و آيه غار را اشرف آيات دانند . و گويند رسول صلّى اللّه عليه و آله او را با خود برد بر استيناس ، حاشا و كلا بلكه براى خوف جان خود برد كه مبادا خبر رسول ذايع و شايع گردد و الّا مونس او ملائكه و وحى الهى بود . مسأله ؟ شيعه را دلالت بر امامت على عليه السّلام آيه غدير تمام است اما بعضى مخالفان نه جمله ، گويند كه حق على عليه السّلام نيامد بلكه در حق زيد بن حارثه آمد اما آن جاهلان ندانند زيد به موته شهيد است پيش از غدير خم به چند مدت و آيه غدير كه ، يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ ( مائده 71 ) در سال حجة الوداع آمد كه خاتمهء كار رسول صلّى اللّه عليه و آله بود و آخر عمر او . و ابو بكر مردويه محدث مفسر اصفهانى در كتاب مناقب گفت « كان بين نزول آية غدير و موت الرسول مائة يوم لا زائد و لا ناقص » با آنكه تعليق كرد حق تعالى در اين آيه كل رسالت به كل ما بلغت پس آنچه در مقابل كار رسالت آيد بايد كه مثل او باشد كه آن امامت است و حفظ شرع و ضبط كار دين بر طريق عموم . مسأله ؟ امامت على نص است « من قبل اللّه و رسوله » چنان كه بر نماز و روزه و زكات اما در آنجا خلافى نيامد و اينجا خلاف به خلافت هر كسى را ميلى به سبب خلافت جز اين چيزى ديگر نيست . سؤال ؟ گوينده كه شفقت رسول امت را مانع بود از آن كه نصب امامى كند تا كافر

--> ( 1 ) - تفسير نور الثقلين 8 / 360 و تفسير برهان 8 / 423 و بحار 92 / 350 با اندكى اختلاف . ( 2 ) - مجازات النبوية سيد رضى بنا به نقل بحار الانوار 85 / 11 و وسائل الشيعة 6 / 39 باب 1 از ابواب قرائت ح 6 .